لینک رای : http://directory.iranwebfestival.com/website/soja.ir    

ممنون

حالا چی شد که اینا رو نوشتم... قضیه بر می گرده به سالها قبل که من ایده ی ساخت سایت سوال و جواب فارسی (www.soja.ir) زد به سرم.... تو این فکر بودم بد نیست این همه سوالی که به ذهن خودم ، دوستم، شمای نوعی می رسه رو یه جا جم کنیم، که بشه ازش استفاده کرد، تا کی در به در سایتای خارجی باشیم که صد هزارتا لاگین کردن و سروی (survey) پر کردن و اینا می خوان، تا یه جوابی بدن، اونم معلوم نیس مشکلشون همونه که ما داشتیم.... بگذریم....

از وقتی که این سایت  رو زدم، کمبود و وقت و مشغولیت درسا و اینها یه طرف، جیب خالی و هزارتا مشکلاتو چراغی که به خونه رواست و اینا، مانع ازین شد تا درست حسابی بش برسم و تبلیغات کنم و راش بندازم، اما تو همون حد هم تا می شد بش رسیدم.... تا جاییکه دوستام همین الانشم تا می گم سایت! حالشون به هم می خوره!!! می فهمن درباره همین سوال و جوابه!!! :دی 

از رو همین سایت هم تو همین مدت زیاد نگفتم اگه بگم خودم 10 تا سایت پیدا کردم که حتی زحمت تغییر آرم و شعار سایت (پرسیدن عیب نیست، ندانستن عیب است) رو هم به خودشون ندادن، زحمت اسم گذاشتن رو هم به خودشون ندادن... زحمتی به خودشون ندادن خلاصه و به اسم شرکت و هزینه و وقتی که داشتن، جسته گریخته اسم در کردن به اصطلاح.....

اینا همه به کنار... ما همه در کنار هم خوش و خرم بودیم به ظاهر!!  و از درون من همچنان حرص هامو می خوردم که آخه آدم حسابی بشین خودت فکر کن... خودت کار جدید کن... نیا سایت منو کپ بزنو اینا... که این آخریه دیگه دیدم یکی از جشنواره های وب ، با افتخار یکی ازینارو جزو کاندیدهاشو اینا گذاشته  و کلی هم داستان و ماجرا....

واقعا دیگه اینش زور داره... فک کن یکی تو لباس تو! بره جایزه بگیره سر صف! تویی که دانشجویی! تصور کن یکی به اسم خودش؛ مقاله هاتو ثبت کنه! توکه مدیر شرکتی! فک کن یکی سس ساخت کارخونتو برداره! اسمشو بذاره سس من! بره بفروشه! بشه تولید کننده نمونه! فک کن ویندوز پارسا 99 بشه سیستم عامل برگزیده سال !!!!!  کاری ندارم.. فارسی کردنش تقدیر بشه من اولیم که رای می دم بش! اما نه دیگه جای مایکروسافت ..... 

 د آخه زور داره!  ما داریم چی رو تقدیر می کنیم؟ ما داریم کیو تشویق می کنیم؟ داریم می گیم آفرین برو بعد جشنواره واسه سال دیگه دو تا ایده ناب دیگه بدزد و بیا؟؟؟ داریم می گیم  تو که وقت و امکانات نداری غلط می کنی ایده می دی و می شینی ذوقشو می کنی؟؟ داریم  داد می زنیم ماااااااا مصرف کننده پرستیم!!!! نه ایده پرداز دوست! داریم چی کار می کنیم؟؟؟؟؟؟  نمی دونم شما هم که از بیرون به قضیه نگاه می کنید، حق می دید بم یا نه! نمی دونم عمق فاجعه رو درک می کنید یا نه... اما واقعا یه کارایی درد داره... یه جاهایی دیگه باید بس کنیم.... یه وقتایی باید فکر کنیم به کارایی که می کنیم..... یه وقتایی دلمون باید بسوزه واسه آینده ها... واسه اتفاقایی که داره و قراره بیوفته.....

شاید لازم باشه بگم این درد من نیست... بحث، بحث بی انگیزه کردن هزارتا آدم خوش فکره با یه بی فکری... بحثِ....  نمی گم دیگه... می دونم خودت می فهمی حرفمو....

میون این همه عصر و زمون ها

میون این همه جا، کهکشون ها

زد و تو قرن بیستم جامون افتاد

فقط اینجا، زمین ، ویزا بمون داد

...

یهو دستی که از پا می کشیدم

ندا داد: "به پدر سوخته رسیدم!!"

دیگه تا ما به حال خود رسیدیم

دیدیم به! بهترین جای زمینیم!

 ....

دیگه جونم بگه از زندگانی

 این از من تا به اینجای جوانی

به محضی که یه تغییری ببینم

 می شینم کامل از دنیام میگم....

متن کامل شعر در ادامه مطلب 

خواب می دیدم شبی پر رمز و راز

کاین تن خاکی شده enterprise

کل او تسخیر عقلش گشته بود

حرف های قلب سختش گشته بود

مشتری هایش همه در حال churn

عمر خود را داده بودش بهر learn

.....

حیف اینجا کنفرانس خواب نیست

خواب را paper نمودن باب نیست

ورنه اکنون این soja اینجا نبود

رفته بود آنجا که کس بی تاب نیست

متن کامل شعر در "ادامه مطلب"

گیســـوانم رنگ کفشت شد! بیا!  

این دلم هیهــات تنگت شد؛ بیا!

گرچه از دستت به غایت خسته ام    

 طوطیایم خـاک کفشت شد؛  بیا!

ادامه شعر در "ادامه مطلب" ...

همه رشد می کنن، ما مهندسای IT و کامپیوترم رشد می کنیم!!! اما اینجوری :))  الان خودت تو کدوم مرحله ای؟

سایت سوال و جواب ، هر از گاهی یه نشریه الکترونیکی می زنه، که خوندنش خالی از لطف نیست، سوال و جوابای جالب سایت رو جمع می کنه، بین سوالاش ، چیزای جالبی دیدم، مثه داستان شروع نولید چیپس مثلا! تقریبا توی هر موضوعی یه سری سوال داره، به نظرم خوبه بخونیدش، به خوندنش ینی می ارزه ...

نه من از او، نه او از من،  خبر دیگر نمي گيريم

تقاص ثانيه ها را ز يکديگر نمي گيريم 

یه دنیا فاصله کم بود تا از هم جدا افتیم

جدا از هم، به یک دنیا، تمام از فاصله گفتیم...

ادامه شعر در "ادامه مطلب"...

کدام روز را از همه بیشتر دوس داری؟ 

-جمعه

جمعه عصرها چه می کنی؟

- گردش با دوستان

چجور آدمی هستی؟

-به خودم بد نمیگذرونم

که گوشی موبایلش روشن شد... اه... بازم این پسرست.... ریجکت می کنه و ادامه می ده...

رابطت با دوستات چطوره؟

عالیییی.....

و ادامه میده... ادامه که نه... فرار می کنه... تا شب... که از تنهایی خوابش می بره...

همه از دست می روند، ما می مانیم و حوض غم خود؟؟ البته که نه.... همه از دست می روند... اما سکه دو رو دارد... به دست می آوریم... عمو می شویم... دایی می شویم.... دوستانمان را در موقعیت های جدید می بینیم... لباس های نو می خریم... تجارت جدید راه می اندازیم و در قِبَلِ زمان از دست رفته تجربه می اندوزیم... . باز نفس می کشیم... اینبار عمیق تر... 

بیراه نیست اگر این واژه ها را تصحیح کنیم... انتخاب خوبی بود، امروز شنیدم.. می گفت "از دستی" می دهیم نه "از دست" می دهیم... و در پی آن از دستی می گیریم.... 

از دستت می دهیم.. نه در ذهن که در حصار جغرافیایی... به امید فردایی که به دست می آوری... به امید به دست آوردن لبخندت که از سر رضایت است... از دستت می دهیم و شاید از دستمان بدهی... اما از دستی می گیریم باز یکدیگر را با آغوشی بازتر... در فردایی بهتر... 

خیلی از ماها، تجربه تیله بازی رو داریم.. خیلی وقتا دیدیم، یه تیله برای اینکه به جای درست خودش برسه، نیاز به ضربه های پی در پی داره، ضربه هایی که مجموعا باید حد معقولی باشن... حد معقولش هیچ، اما خب نیاز به ضربه داره، نیاز به یه نیرویی که اونو پیش ببره... بزرگ شدیم... دنیای ما عوض شد... تیله ها جای خودشون رو به آدم ها، دوستان، غریبه ها، زندگی و خوشی ها و مشکلاتش دادن، اما چرا این تصاویر ذهنی جای درست خودشون دوباره قرار نمی گیرن؟ 

چرا به این فکر نمی کنیم که دوست ما هم برای رسیدن به جای درست خودش، به جایی که اگه برسه، توی اون جایگاه ارزش پیدا می کنه، نیاز به نیرو داره، نیروی مشوق، نیرویی که می تونه از یه لبخند ما بگیره.. از یه تحسین رفتار به جا... از یه انتقال احساس نسبت به خوبی هاش....  یه "نوازش"... نوازش روحی...  یه روز صبح ناخودآگاه از کفش های یه نفر تعریف کردم... یه نفر غریبه بود اون روز.. تو خیابون.. به قدری شاد شد، نمی دونم چراها.. اما انگار تنها دغدغش همین بود، اینکه یکی بش اعتماد به نفس بده... احساس قشنگیه وقتی حس می کنی روز یه نفر رو ساختی... بعدا فهمیدم اون روز داشته می رفته مصاحبه.. واسه اولین کار عمرش... واسه اولین تجربه دنیای بزرگتر ها... ماها خیلی وقتا این نیرو های مشوق رو از هم دیگه دریغ می کنیم،

 "نگو بابا پرو می شه...."  چند بار اینو شنیدین یا حتی زمزمه کردین درِ گوش دوستتون؟؟ نمی گیم... نمی گیم.. اما یهو شروع می کنیم به گفتن... شنیدین می گن مُشتی که بعد از دعوا یادت بیافته رو باید بزنی تو سر خودت؟؟!  ماها همیشه وقتی یه چیزی میره از خوبی هاش می گیم... بش انرژی می دیم، به چی؟ به جیزی که رفته، نیست.. به "هیچی" ...  بیا و فقط نخون... بیا و دست از  غرغر کردن یا تایید کردن صرف ازین نوشته بردار.. بیا و ازین به بعد، یه لبخند رو اون موقع که هست تحسین کن، نه وقتی پژمرد .. بیا و از خوبی ها اون موقع که هستن بگو.. نه اون موقع که رفتن... پررو کن اطرافیانتو هر از چند گاهی... بشون جرات بده...

soja